Ο ΜΙΚΡΟΣ ΤΟΤΕ ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΟΥ ΓΥΡΝΟΥΣΕ ΞΥΠΟΛΙΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΦΑΓΗΤΟ ΕΓΙΝΕ ΣΗΜΕΡΑ ΕΝΑΣ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
Ο μικρός Θανάσης θυμάται ακόμη τις μέρες που περπατούσε ξυπόλητος στα στενά της Αθήνας. Οι δρόμοι ήταν το σχολείο του και η πείνα ο πιο σκληρός δάσκαλος. Κοιτούσε τις βιτρίνες των φούρνων όχι για να διαλέξει, αλλά για να ονειρευτεί. Κάθε ψίχουλο είχε αξία, κάθε μέρα ήταν ένας μικρός αγώνας επιβίωσης. Η ζωή δεν του χαρίστηκε ποτέ. Ορφανός από πατέρα, βρέθηκε από πολύ νωρίς να σηκώνει βάρη που δεν ανήκουν σε παιδικά χέρια. Η μητέρα του, κωφάλαλη, δεν μπορούσε να του εξηγήσει τον κόσμο με λόγια — μόνο με βλέμματα γεμάτα αγάπη και αγωνία. Και οι δύο μικρότερες αδερφές του τον κοιτούσαν σαν να ήταν ήδη ο προστάτης τους. Κι έτσι έγινε. Δεν είχε την πολυτέλεια της παιδικής ηλικίας. Δεν είχε χρόνο για παιχνίδια. Έγινε «άντρας του σπιτιού» πριν καν καταλάβει τι σημαίνει αυτό. Βγήκε στη δουλειά από μικρός. Δούλεψε όπου μπορούσε, όπως μπορούσε. Κουράστηκε, πείνασε, απογοητεύτηκε — αλλά δεν λύγισε. Το σχολείο έμεινε πίσω, ένα όνειρο που δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί. Όμως η ζωή του έδωσε άλλα μαθήματ...