Έχεις αναρωτηθεί γιατί κάποιοι άνθρωποι, όταν βρουν ένα προϊόν που τους αρέσει, αγοράζουν ακριβώς το ίδιο και σε διαφορετικό χρώμα ; Μια δεύτερη ίδια μπλούζα, δύο ίδια ζευγάρια παπούτσια, την ίδια τσάντα σε διαφορετική απόχρωση ή ακόμη και το ίδιο αντικείμενο για το σπίτι. Η ψυχολογία δεν θεωρεί αυτή τη συμπεριφορά από μόνη της παράξενη. Αντίθετα, μπορεί να κρύβει αρκετά διαφορετικά κίνητρα. 🛍️ «ΑΦΟΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΡΙΣΚΑΡΩ;» Για ορισμένους ανθρώπους, η αγορά ενός προϊόντος που έχουν ήδη δοκιμάσει μειώνει την αβεβαιότητα. Ξέρουν ότι τους αρέσει, τους ταιριάζει και τους εξυπηρετεί. Έτσι, η επιλογή του ίδιου προϊόντος σε άλλο χρώμα είναι ένας τρόπος να πειραματιστούν χωρίς να πάρουν μεγάλο ρίσκο . 🎨 ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΠΟΙΚΙΛΙΑ Μπορεί να φαίνεται αντιφατικό, αλλά η αγορά του ίδιου αντικειμένου σε διαφορετικά χρώματα μπορεί να συνδυάζει δύο ανάγκες: την ασφάλεια του γνώριμου και την ευχαρίστηση της ποικιλίας . Το προϊόν παραμένει ίδιο, αλλά το διαφορετικό χρώμα δίνει την αίσθηση μια...

Το σουβλάκι είναι από τα πιο αγαπημένα φαγητά των Ελλήνων. Αυτό που ίσως δεν γνωρίζουν πολλοί είναι ότι η ιστορία του ψησίματος κρέατος σε σούβλα έχει πολύ βαθιές ρίζες και συνδέεται ακόμη και με την αρχαία ελληνική γλώσσα. Στην αρχαιότητα συναντάμε τη λέξη «ὀβελός» , η οποία αναφερόταν σε αιχμηρή μεταλλική ράβδο, δηλαδή σε ένα είδος σούβλας. Από την ίδια λέξη προέρχεται και ο «ὀβελίσκος» , η μικρή σούβλα ή μικρή μεταλλική ράβδος. Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν το ψήσιμο κρέατος πάνω από φωτιά και υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα που δείχνουν τη χρήση μεταλλικών εξαρτημάτων για το ψήσιμο. Το κρέας περνούσε πάνω σε ράβδους και ψηνόταν στη φωτιά — μια εικόνα που θυμίζει αρκετά τη βασική ιδέα του σημερινού σουβλακιού. Από εδώ προκύπτει και το ενδιαφέρον γλωσσικό ταξίδι: ὀβελός → ὀβελίσκος → οβελίσκος/οβελάκι , με τη λέξη να συνδέεται διαχρονικά με τη σούβλα και το ψήσιμο. Ωστόσο, χρειάζεται μια διευκρίνιση: δεν είναι ακριβές να πούμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν το σημερινό σουβλάκι...

Υπάρχουν άνθρωποι που προσεύχονται, πιστεύουν στον Θεό, αισθάνονται ότι υπάρχει μια βαθύτερη πνευματική διάσταση στη ζωή τους, αλλά ταυτόχρονα δεν πηγαίνουν στην εκκλησία. Πώς εξηγείται αυτή η αντίφαση; Στην πραγματικότητα, δεν είναι απαραίτητα αντίφαση. Για αρκετούς ανθρώπους, η πίστη είναι περισσότερο προσωπική σχέση και εσωτερική αναζήτηση παρά συμμετοχή σε έναν θεσμό . Η ΠΙΣΤΗ ΩΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ Κάποιος μπορεί να αισθάνεται κοντά στον Θεό μέσα από την προσευχή, τη σιωπή, τη φύση, την προσφορά στους άλλους ή μια δύσκολη προσωπική εμπειρία που τον έκανε να στραφεί περισσότερο προς την πνευματικότητα. Δεν αισθάνονται όλοι ότι χρειάζονται την ίδια μορφή θρησκευτικής έκφρασης. ΟΤΑΝ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΧΕΙ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΜΕ ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ Για ορισμένους, η απομάκρυνση από την εκκλησία μπορεί να έχει σχέση με δυσάρεστες εμπειρίες, απογοήτευση από ανθρώπους που εκπροσωπούν έναν θρησκευτικό χώρο ή την αίσθηση ότι η θεσμική πλευρά της θρησκείας δεν εκφράζει αυτό που οι ίδιοι αναζητούν. Αυτ...

Τα τεχνητά και τα νεότερα γλυκαντικά έχουν γίνει ιδιαίτερα δημοφιλή σε προϊόντα «χωρίς ζάχαρη» και σε αναψυκτικά light. Όμως ένα εύλογο ερώτημα παραμένει: είναι πράγματι καλύτερη επιλογή από τη ζάχαρη ή απλώς ένα διαφορετικό πρόβλημα; Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή. Τα εγκεκριμένα γλυκαντικά, όταν καταναλώνονται μέσα στα προβλεπόμενα όρια, θεωρούνται ασφαλή από τους αρμόδιους οργανισμούς. Παράλληλα, όμως, ορισμένες μελέτες έχουν εξετάσει πιθανές συσχετίσεις ανάμεσα στη συστηματική κατανάλωση ορισμένων γλυκαντικών και σε μεταβολικούς ή καρδιαγγειακούς δείκτες. ΖΑΧΑΡΗ: ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΣΟΤΗΤΑ Η υπερβολική πρόσληψη ελεύθερων σακχάρων μπορεί να αυξήσει τη συνολική ενεργειακή πρόσληψη και συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο τερηδόνας, ενώ η συστηματικά υψηλή κατανάλωση ζαχαρούχων τροφίμων και ποτών δεν αποτελεί καλή επιλογή για τη συνολική υγεία. ΤΑ ΓΛΥΚΑΝΤΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΙΔΙΑ Ασπαρτάμη, σουκραλόζη, ακεσουλφάμη-Κ, σακχαρίνη, στέβια και άλλα γλυκαντικά έχουν διαφορετικές χημικές ιδιό...

Έχεις παρατηρήσει ανθρώπους που, ενώ μπορεί να είναι 40, 50 ή και 60 ετών, δείχνουν αρκετά νεότεροι; Η νεανική εμφάνιση συχνά συνδέεται με τη γενετική, τον τρόπο ζωής και τη σωματική υγεία. Όμως μπορεί να επηρεάζεται και από τον τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος αντιλαμβάνεται και βιώνει τη ζωή. Η ψυχολογία δεν υποστηρίζει ότι όποιος φαίνεται νεότερος είναι απαραίτητα πιο χαρούμενος, πιο υγιής ή «νεότερος μέσα του» . Υπάρχουν όμως ορισμένα χαρακτηριστικά που συχνά συναντώνται σε ανθρώπους με πιο νεανική στάση ζωής. Η ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ ΚΡΑΤΑ ΤΟ ΜΥΑΛΟ «ΖΩΝΤΑΝΟ» Άνθρωποι που συνεχίζουν να μαθαίνουν, να εξερευνούν και να ενδιαφέρονται για καινούργια πράγματα μπορεί να διατηρούν μια πιο ευέλικτη και ανοιχτή στάση απέναντι στη ζωή. Δεν φοβούνται απαραίτητα το καινούργιο και δεν θεωρούν ότι «τα έχουν δει όλα». ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ Κάποιοι άνθρωποι δεν σκέφτονται συνεχώς με βάση το «στην ηλικία μου πρέπει να…». Αντίθετα, συνεχίζουν να κάνουν σχέδια, να δημιουργούν, να ερωτε...

Μπορεί τα μικρόβια που ζουν μέσα στο σώμα μας να επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε ή συμπεριφερόμαστε; Η επιστήμη εξετάζει όλο και περισσότερο αυτή την πιθανότητα, μέσα από τη μελέτη του άξονα εντέρου–εγκεφάλου . Το έντερό μας φιλοξενεί ένα τεράστιο οικοσύστημα μικροοργανισμών, γνωστό ως μικροβίωμα. Οι μικροοργανισμοί αυτοί δεν συμμετέχουν μόνο στην πέψη. Επικοινωνούν με τον οργανισμό μέσω του ανοσοποιητικού συστήματος, του νευρικού συστήματος και διαφόρων χημικών ουσιών που παράγονται στον οργανισμό. ΚΑΙ ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ; Οι ερευνητές έχουν αρχίσει να εξετάζουν αν οι αλλαγές στο μικροβίωμα συνδέονται με χαρακτηριστικά όπως το άγχος, η διάθεση, η αντίδραση στο στρες και ορισμένες μορφές συμπεριφοράς. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι ένα συγκεκριμένο βακτήριο μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο επιθετικό ή «ψυχοπαθή». Η ανθρώπινη συμπεριφορά είναι αποτέλεσμα ενός πολύπλοκου συνδυασμού γενετικών, βιολογικών, ψυχολογικών και κοινωνικών παραγόντων. Τ...

Το να παίζει ένα παιδί συχνά μόνο του δεν σημαίνει απαραίτητα ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα . Ανάλογα με την ηλικία και τον χαρακτήρα του, το μοναχικό παιχνίδι μπορεί να είναι απολύτως φυσιολογικό και μάλιστα να βοηθά την αυτονομία, τη φαντασία και τη συγκέντρωσή του. ΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ; Ένα παιδί μπορεί να επιλέγει να παίζει μόνο του επειδή: απολαμβάνει τη φαντασία και το δημιουργικό παιχνίδι, χρειάζεται λίγο χρόνο ηρεμίας, έχει μάθει να διασκεδάζει χωρίς συνεχή παρέα, είναι πιο εσωστρεφές ή απλώς έχει διαφορετικό ταμπεραμέντο. Ιδιαίτερα στα μικρότερα παιδιά, το παράλληλο ή μοναχικό παιχνίδι αποτελεί φυσιολογικό μέρος της ανάπτυξης. ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΠΡΟΣΟΧΗ; Περισσότερο από το πόσο παίζει μόνο του, έχει σημασία το πώς είναι το παιδί συνολικά. Αξίζει να συζητήσετε με παιδίατρο ή ειδικό ανάπτυξης αν, για παράδειγμα, αποφεύγει σταθερά κάθε επαφή με άλλα παιδιά, φαίνεται να υποφέρει από τη μοναξιά του, δυσκολεύεται έντονα στην επικοινωνία ή έχει υπάρξει σημαντική...